ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਧਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹਣੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹੀ ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਾਥੇ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਕਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ-ਸੇਵਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਯੋਗ-ਮੁਦਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਪਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ-ਗੁਲਾਬੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚਾ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਸਟਿਕ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਟਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ? ਇੱਥੇ, ਸਮਰੱਥ ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਹਨ? ਮਾਲਾਵਤੀ, ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਇਕ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਉਪਬਰਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਚਿਤਰਰਥ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਦਿਵ੍ਯ ਲੱਖ ਵਰ੍ਹੇ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ, ਪਤੀਆਂ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਅਚਾਨਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਡਰ, ਗਮ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਹ ਕਹਿ ਚੁਕੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕਿਸਾਨ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਨਾਜ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਪੱਕਦਾ, ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪੱਕਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਵਾਲਾ, ਕਿਸਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਖੇਤ 'ਚ ਅਨਾਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਉਹ ਅਨਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਸ ਤੇ ਬੇਨਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਭਰੀ ਸਲਾਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ।