ਧਰਮੀਕ ਲੋਕ ਤੇ ਸੰਤ ਜਨ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਨਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਇਕ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਵੱਲੋਂ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸੱਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।" ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਰਾਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜ ਹੋਵੇ, ਧਨ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੀਰਤਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਕ ਸਤਪਤਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।" ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਅਤੇ ਫਿਰ, "ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ..." ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਧਵ, ਹੁਣ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸੰਕੋਚ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਜਾਓ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਸਤਪਤਨੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸੁਹਾਗ ਦੀ ਲਾਲ ਬਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ-ਸੇਵਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਇਕ ਯੋਗ ਆਸਨ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਅੰਗੁਠੀ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਐਸਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਖੁਦ ਸਰਜਨਹਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜੀਵਤ ਹੈ? ਇਥੇ, ਸਭ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਚੰਦਰਮਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਹੇ ਮਾਲਾਵਤੀ, ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਾਸ਼ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਪਈ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨਿ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਉਪਬਰਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਲੱਖਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਸੁਧਾਰੂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਤਾਪ, ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਮਾਲਾਵਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਖੁਲਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।