ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹਨ। ਪਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਓਗੇ। ਸ਼ੰਭੂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਖੋ ਦਿਆਂਗਾ। ਅਤੇ, ਯਮ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਤੇ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੌਸੀਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਏ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: “ਮਾਧਵ, ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇਣ ਦਿਓ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਭਲੇ ਲੋਕ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਤ ਉੱਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਵਾਡਾ ਨਾਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਦੁਖੀ, ਅਸਹਾਇ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ, ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਜਾਂ ਵੀਰਤਾ ਹੋਵੇ—ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਅਣਜਾਣ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿਚ ਔਖਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਧਰਮ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ। ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮਾਧਵ, ਹੁਣ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸੰਯਮਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹੀ ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਾਥੇ ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਵਿਰਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਸੀ। ਉਹ ਯੋਗ-ਮੁਦਰਾ ਵਿਚ, ਲਾਸ਼ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਠੀ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਲਈ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਟ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਉਹ ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚਾ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਟਿਕ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਬੈਠ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ, ਸਭ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ।