ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਸੰਪੰਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੱਤ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਹ ਸਥਾਨ ਕਲਪ ਵೃਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਲਾਈਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਅਣਮੁੱਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਰਤਨ-ਮੰਚਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਮਹਲ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਤੱਤ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯੋਗੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਅਮੁੱਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਉਥੇ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਮਹਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ-ਦੁਆਰ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਵ ਮੰਡਪਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੁਆਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੁਆਰ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਡਰਾਵਣੀਆਂ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਸਭਾ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਹਵਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਧਾਰੇ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬੀਜ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਉਹ ਜਟਾਧਾਰੀ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਸਤੀ ਜੀ ਸਨ। ਉਹ ਪਾਂਚ ਮੁਖਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਫ਼ ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋਤੀ-ਸਰੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹਨ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਅਤੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਿਮਾਲਾ-ਕੁੰਵਰੀ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਯੋਗੀ, ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕੰਪਦੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਿਰਦਾ ਵੱਡੀ ਉਤਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕਿਹੜਾ ਅਜਰ ਅਤੇ ਨਾਸ਼ ਰਹਿਤ ਬੀਜ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਤੱਤ ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਜੋ ਬੋਲ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਰੰਭ, ਮੱਧ ਜਾਂ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਔਖਾ ਹੈ ਪਰ ਦਇਆਵਾਨਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਚਮੁਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।