ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵੇਦਿਕਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਲਈ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਰੱਖੇ ਹਨ।" ਉਹ ਥਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਚਮਚੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਧਨ-ਸਪੱਤੀ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪ ਹੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਫਾਹੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਲਈ। ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਗਾਂ ਮੰਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਜੀਵ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਫੇਰ ਮਾੜੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹੀ ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਭਗਤੀ ਰੂਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਗਤ ਡਾਕਟਰ ਉਸ ਕਰਮ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵਿਵੇਕ ਬੁੱਧੀ ਖੋਹਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਭੌਹ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਤਪੱਤਿ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ।" ਸੰਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਛੱਤਰੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਇਹ ਗਾਂ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪੁੱਤਰ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਕਾਮਧੇਨੂ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ। ਚਲ ਘਰ ਵਾਪਸ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਵਧਾ।" ਸੰਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲੀ, "ਰਾਜਾ, ਰਖਿਆ ਕਰਤਾ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਠੀਕ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਰੋਂਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੌਣ ਹਾਂ ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੌਣ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਬੰਧ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਮਨ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਕੌਣ ਤੇ ਪਰਾਇਆ ਕੌਣ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਾਮਧੇਨੂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ ਨਿਕਲੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ ਬਿਲੀਅਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨਿਕਲੇ। ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਭਾਲੇਧਾਰੀ ਨਿਕਲੇ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਜ ਨਿਕਲੇ। ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਜੰਗਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮਧੇਨੂ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੈਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਫੌਜਾਂ ਲੜਣ ਦਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਜਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ।