ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਿੰਸਕ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪਤਨੀ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਣਮੁਲਿਆ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਮੈਲੇ ਜਾਂ ਰੁੱਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੂਤ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਣਧੋਏ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਜਾਂ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਸੁੱਤਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਮੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਘਾਹ ਕੱਟਦੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਧ ਕਰਤੂਤਾਂ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼—ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ—ਆਪਣੀ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਜਾਂ ਵੈਦ—ਇਹ ਵੀ ਅਸੁਧ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਧਰਮਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਡੰਬੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਸੁਭ ਕਥਾ ਸੁਣੀ।" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦੋ ਦੰਦ ਹਨ—ਇਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਦੰਦ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਏਕਦੰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਾਤਵੀਰਯਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਾ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਬਾਰੇ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਡਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਜੋ ਵੀ ਰਾਜਸੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਤਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਉਸਨੇ ਭਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ, ਫਲ—ਕਠਲ, ਆਮ, ਬਿਲਵਾ, ਨਾਰੀਅਲ—ਅਨੇਕਾਂ ਦਿੱਤੇ। ਜੌ ਅਤੇ ਗੇਂਹੂ ਦੇ ਆਟੇ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਧ, ਘੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਚਾਵਲ ਦੇ ਪੋਹੇ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈਆਂ?