ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਚਾਲ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਾਈਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਭਗਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਭਵ ਜਾਂ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ, "ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਰੰਭਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਨੰਦਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਵੈਭਵ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅੱਜ ਕਿਉਂ ਨਿਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹੁਣ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ। ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਖ਼ਰ, ਸਵੈṁ ਹਰੀ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਤਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਵਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ਼ਕਰ ਵਲੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ' ਨਾਮਕ ਇਹ ਇਕਵੀਂ ਚੈਪਟਰ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗਣਪਤੀ-ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਵੈਭਵ ਦੀ ਦੇਵੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦ ਇੰਦਰ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤਦ ਸਵੈṁ ਹਰੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ।' ਵਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੈਭਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਨੂੰ ਸਰਬ ਵੈਭਵ ਮਿਲਿਆ।' 'ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੰਦ ਪੰਕਤੀ ਹੈ, ਖੁਦ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।' 'ਪਦਮਾ ਮੇਰਾ ਮਸਤਕ ਰੱਖੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਕਮਲ ਆਲਯਾ ਮੇਰੀ ਖੋਪੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।' 'ਓਮ, ਸ਼੍ਰੀṁ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਕਮਲਵਾਸਿਨੀ ਨੂੰ — ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਮੇਰੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨੋਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।' 'ਓਮ, ਹ੍ਰੀṁ, ਸ਼੍ਰੀṁ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ — ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਓਮ, ਸ਼੍ਰੀṁ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ — ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।' 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਰਬ ਵੈਭਵ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਕਵਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਵਚ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੈ।' ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਓਮ, ਹ੍ਰੀṁ, ਸ਼੍ਰੀṁ, ਕਲੀṁ — ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ੍ਵਾਹਾ।' 'ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਜੋ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਚਿੱਟੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਦਯਾਲੂ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ — ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' 'ਇਸ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਲੋਕਿਕ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਜਿਸ ਸਤੁਤਿ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਾਸਵ।