ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰੰਭਾ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਰਸ ਵਧਾਉਂਦੀ ਚੱਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਰੰਭਾ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਮ-ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬੜੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਖਰੇ ਅੰਗ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਨ-ਭਾਵਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਰੰਭਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈ ਮੰਦ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਹਰ ਫੁੱਲ ਦਾ ਰਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕਾਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਔਰਤ ਵੀ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਪੁਰਖ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਟਾਹਣੀਆਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ-ਭਾਵਣੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਵਿਲਾਸ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੋਹਣੇ, ਸੁੰਦਰ, ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਮੰਦ-ਸਭਾਵ ਦੇ, ਨਾ ਬੀਮਾਰ, ਨਾ ਬੁੱਢੇ, ਨਾ ਕਾਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮੂਰਖ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹਵੇਗੀ?" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਔਰਤ ਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਮ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਨਾਲ, ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰੇਮ-ਕ੍ਰੀੜਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਟ-ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸ-ਭਰੇ ਖੇਡ। ਉਹ ਇੰਨੇ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀਆਂ, ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਓਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਥਿਰ-ਮਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਫੁੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਰੰਭਾ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰੰਭਾ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਨੀਚ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰੰਭਾ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਈ; ਅਤੇ ਜੋ ਭੋਗ-ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਹਰਿ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਜੁੜਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਰਾਜ ਗੁਪਤ ਤੇ ਬੜਾ ਦੁਲਭ ਹੋ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ, "ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਕਮਲਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਫੁੱਲ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ?" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਉਹ ਭਾਗ-ਹੀਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਮਰਾਵਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ ਵੀ ਸੁਨੱਖੀ ਸੀ।" ਜਦ ਦੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਰਤੀ ਲਈ।