ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਚਾਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਰੂਪ, ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਰਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਰਸ ਦੇ ਅੰਤਮ ਤੱਤ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੋ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਫਤਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਚਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਕੋੜ੍ਹੀ, ਗਰੀਬ, ਰੋਗੀ, ਦੁਖੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਇਹ ਸਤਸੰਗ ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਦਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਹਨ, ਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਕਿ ਜੋ ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ..." ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਰਾਜ ਸਭ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਸੁਣ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਿੰਦ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਸੀ, ਰਹਿਣ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ। ਉੱਥੇ ਮਧਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਥੇ ਚੰਦ੍ਰਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਈ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਨਚਾਹੇ ਖੇਡ ਲਈ ਮਦਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਮ, ਸ਼ਰਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮੋਹਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਰੰਗ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀਆਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਰ-ਕੰਨਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਮੋਹਕ ਤਿਰਛੇ ਨਜ਼ਰ ਪੈਣ ਨਾਲ ਮੋਹਤਾਜ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਾਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਗੰਦਲਾ ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਜਿਹੜਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਮਹਾਨ, ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਹੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?