ਇਹ ਕਥਾ ਉਹ ਪਰਮ ਪਾਵਨ ਰੂਪ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇ ਆਸਥਾਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਲ ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਛਾਤੇ ਉੱਤੇ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਜੋਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਤਨ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਸਨ। ਉਹ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਵਰਸਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤ, ਰਾਸ ਦੇ ਪਰਮ ਨਾਥ ਵਜੋਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਬੀਜ, ਸੱਚੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਕਾਲ, ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਸਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ, ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ, ਏਕਮੇਵ, ਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮ ਭਗਵਾਨ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਆਪ ਹੀ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਤੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਜਦੋ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਦ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਡਰਾਉਣਾ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਸੁੰਨ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਸਰੂਪਤਾ ਵੀ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੋਂ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪੰਜ ਸੁੱਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਜਨਮੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦਾ ਆਸਥਾਨ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਸਮਪੰਨਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ। ਉਹ ਰੂਪ ਤੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗੀ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਕਰਮ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਕਾਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਫਲ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਨਾਥ ਤੇ ਆਪ ਤਪਸਵੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਿਰਵਾਸਨਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ, ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਨਾਸਕ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ। ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਫਲ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਫਲ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸਭ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਤਨੀ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਤੀ ਜੀ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਉਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ, ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ, ਸਿਰਫ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ੂਲ, ਮਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਨਾਥ ਸੀ। ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜੈ, ਤੇ ਸਿਵ ਜੀ ਆਪ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਚੰਦ ਦੀ ਜੋਤੀ ਵਰਗੀ, ਨਿਹਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੋਹਕ ਸੀ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ ਅਜੇਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਥ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਰਮ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਜੋਤੀ ਹੈ, ਜੋਤਿ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਯਮ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਸਦਾ ਵਧਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।