ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੂਪ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਰ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਫੈਦ ਚਾਮਰਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੇ ਦਰਪਣ-ਸਮਾਨ ਪਟਲੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਈ। ਇਹ ਰਥ ਸੋਹਣਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਸੌ ਪਹੀਏ ਸਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕ ਇਸ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਹਮਣੇ ਸਕੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅਚਲ ਹੋ ਗਏ, ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਬੱਚਾ, ਆਪਣੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ—ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਅਨਾਜ, ਤੇ ਇੱਕ ਦਰਪਣ; ਇੱਕ ਬਲਦ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਘੋੜਾ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬਲਦਾ ਅੱਗ, ਤੇ ਸੋਨਾ; ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਇੱਕ ਦੀਵਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਤਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜਹੰਸ, ਮੋਰ, ਖੰਭਫੜ, ਤੋਤਾ, ਤੇ ਕੋਇਲ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਯਕ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਚਾਮਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਧੁਨੀ ਵੀ ਸੁਣੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਾ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਮਰ ਬਰਗਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਰਾਜਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ। ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੇ ਖੰਭ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਰਪੂਰ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਸਨ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਅਹਲਿਆ, ਦਿਤੀ, ਤਾਰਾ, ਮਨੋਹਰ ਮਨੋਰਮਾ, ਅਨਸੂਯਾ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸੰਜਨਾ, ਵਰਨ ਦੇ ਪਿਆਰੀ, ਕੋਈ ਇਕ ਲਾਲ ਚੀਰਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਇਕ ਪੱਤਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੈਨਾਕਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵੀ ਸੀ। ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋੱਤਮਾ, ਮੇਨਾ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੋਹਿਨੀ, ਕਦੰਬਮਾਲਾ, ਸੁਰਸਾ, ਵਨਮਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਿਚ ਰੰਗੀਨ ਸਨ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਾੜ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸਕੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਪਦਮਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਵੈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਬੱਚਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਹੜਾ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ—all ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।