ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਐਸੇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਹੀ ਤਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਉਹ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਲਈ, ਸੰਚਿਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, "ਬਚੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਲੈ ਲੋ," ਐਸਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ — ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗਲ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਈ। ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੇਕਰ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।" "ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ, ਅਮਰਤਾ ਜਾਂ ਯੋਗੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ — ਇ'enna ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ-ਵੱਸਣਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਜਾਂ ਇਕ-ਰੂਪਤਾ — ਇੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣਨਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਣ ਦਿਓ।" ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਸੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖਿੜ ਗਏ। ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਉਪਬਰ੍ਹਣ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਸੂਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।" ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਪਬਰ੍ਹਣ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਪਬਰ੍ਹਣ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਪਬਰ੍ਹਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰੰਭਾ ਦੀ ਨੱਚਣ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਡੋਲਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਪਬਰ੍ਹਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਇਆ: "ਤੂੰ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ, ਆਪਣਾ ਗੰਧਰਵੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੂਲਾਧਾਰ, ਸਵਾਧਿਸ਼ਠਾਨ, ਮਣਿਪੂਰ, ਅਨਾਹਤ; ਇਡਾ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ, ਮੇਧਾ, ਪਿੰਗਲਾ — ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਹਕ ਹਨ; ਵਿਸ਼ੁਧਾ, ਨਿਰੁਧਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਵਾ ਦੀ ਚੈਨਲ; ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੈਨਲ — ਇਹ ਸੌਲ੍ਹ ਨਾਡੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੰਸ ਨੂੰ ਵੀ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਤਿੰਨ-ਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖੀ ਵੀਣਾ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਤਮ-ਅਨੁਭਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।