ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਹੋਏ, ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰਵਨਾਸਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਧੀਰ-ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮুনি ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਤੂਤ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਮ ਭਗਤ ਪੂਤਰ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: "ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕੌਣ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੇ?" ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਅਟਲ ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਖਾਨਦਾਨ, ਦਾਦਾ-ਨਾਨਾ ਦੀ ਲਕੜੀ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਇੱਛਿਤ ਵੱਧ-ਸਾਰਫ਼ਤਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਮ ਭਗਤ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਸੱਚਮੁਚ ਧਨਵੰਤ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ, ਇਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਲਈ, ਸੰਚਿਤ ਧਨ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਗ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ—" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਜਾਂ ਯੋਗ-ਸਿੱਧੀਆਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਜਾਂ ਹਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਅਟਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੋ: ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਰ ਨਾ ਦੋਗੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੋ।" ਗੰਧਰਵ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ—ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਹਣਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਪਬਰਹਣ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਸੂਤੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਪਬਰਹਣ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪੂਰਨਤਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਉਪਬਰਹਣ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਗੰਧਰਵ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰੰਭਾ ਦੀ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਢਿਲੀ ਹਿਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਪਬਰਹਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।