ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਵਾਤਾਵਰਨ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ—ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਂਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਬੈਠੇ ਸਨ। ਨੇੜੇ ਧਰਮ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ਕਰ (ਇੰਦਰ), ਤੇ ਚੰਦਮਾ ਵੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਰਲਹੀ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸ਼ਨੀ ਦੇਵ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਤਪस्या ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਧਰਮ, ਰਵੀ (ਸੂਰਜ), ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—"ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।" ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—"ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਸ਼ਨੀ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਪਾਂਚ ਸਾਥੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਚੌਰੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਪੂਛਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ one, ਜਾਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ?" ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਆਰਯਮਨ ਜਾਂ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਨਰਕ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਸਦਾ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਗੁਪਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਚਿਤਰਰਥ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀ। ਮੈਨੂੰ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—ਮੌਸਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਈ; ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਸ ਸੁਧਾਰਤ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਗਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਬੱਚਾ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵਾਧਾ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ; ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।