ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਅੰਤ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅਯੋਗ ਹੋ ਗਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਗੰਧਰਵ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਕਵਚ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਰਮ, ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਸੋ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਹੈ, ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਪੀਸਰੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਤਪ ਦੇ ਬੀਜ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਜਟਾਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਚਿਤ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਭਗਤ ਹੋਵੇ। ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਕੌਣ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸ਼ੁਭ?” ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਬੇਟਾ, ਹਰੀ ਵਲ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ—ਇਹ ਸਭ, ਨਾਰੀ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ—ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਉਪਜੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਹਰ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਲਈ, ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।” “ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਗ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਾਈ, ਅਮਰਤਾ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਹਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣਾ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਤੇ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਿਰਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਕਾਮਧੇਨੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ, ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਹੀ ਬਣਾ ਦੇ।” ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਚਿਰੰਜੀਵੀ, ਧਰਮੀ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਹਣਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਭਗਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ।” ਇਤਨਾ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਨੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।