ਜੋ ਵੀ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤਿਥੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ’ਚ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘਰੋਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਰੋਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਆਂਗੀ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਇਛਿਤ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁਗੁਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਦਰ ਕਰੇਂਗੀ। ਪਿਤਾ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ—ਇਹ ਮਾਵਾਂ ਹਨ। ਨੌਕਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਲ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਹਨ।” “ਹੇ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਫੂਲਕਿਆਂ, ਵਧੀਆ ਖੀਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਫਲਾਂ, ਪੱਕਾ ਚੌਲ, ਸੁਆਸਤਿਕ ਪਿਠੇ, ਦੁੱਧ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਲੱਡੂ, ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ, ਜਿਹੜਾ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਸਕਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਦਾਰਥ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੇ।” “ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਅਣਮੁੱਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਮੰਤ੍ਰ, ਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਗਿਆਨ, ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।” “ਹੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?” ਜੋ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਭਗਤ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਚੋ-ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚੇਲੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਦਸ ਪਿਛਲੇ, ਦਸ ਅਗਲੇ—ਇਹ ਵੀ ਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਗਲੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।