ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਰੂਪ ਬੜਾ ਹੀ ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਚੰਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਵਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬੜਾ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਖੁਦ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਨੰਗਾ ਹੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਢੋਲ ਵਜਵਾਏ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਾਨ ਵੀ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਫੈਦ ਮੋਹਰ ਵਾਂਗ ਮਸੂਮ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਬੀਜ ਦਾ ਉਤਸਰਜਨ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਜਟਾਧਾਰੀ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਤੇਲ ਰਹਿਤ, ਮੈਲੇ-ਕੁਚੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿਲਕ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਵਰਿਦ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, “ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨ ਲਈ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ? ਹੇ ਪਿਤਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਮਾਂ, ਉੱਠੋ! ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿਓ। ਮਾਂ, ਮਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਓ! ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਖੜਾ।” ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਉੱਠ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪਾਰਵਤੀ ਡਰ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਤਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਢੱਕ ਕੇ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਨੀਲਕੰਠ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸਦੀ ਬੋਲੀ ਅੰਬਰ ਰਸ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਝ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਕਰ ਲਏ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰੋਂ ਅਨਾਦਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰੋਗੀ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਰਤ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਂ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਆਂਗੀ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਹਿ ਚਲ ਪਈ।