ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ ਕਿ ਇਹ ਘਟਨਾ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਬੜੀ ਅਤਿ-ਦੁਰਗਮ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸੋਲਵੀਂ ਕਲਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਚੁੱਪ ਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: "ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹਨ, ਸਾਰਸਵਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਬੋਲ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ।" ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ।" ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਰੀ-ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?" ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਤੋਡ਼ੀ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ?" ਹਿਮਾਲਾ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਬੜੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਸਮਰੱਥ ਹਾਂ, ਅਯੋਗ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਉਧਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਧੋਏ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪੇ ਹੀ ਤੇਜ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚੇਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ? ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਫਿਰ ਤੇਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂਤਰੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਖਮ, ਅਵ੍ਯਕਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਪਰਮ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਾਰਣ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਮੁਢ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸਾਖੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰੰਤੂ, ਫਿਰ ਭੀ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਚਨਾ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਵੇਦ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਰਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮੋਹਕ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਤੇ ਤੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸਰੂਪ ਹਾਂ; ਪਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ। ਦੱਖ ਦੇ ਯਜ्ञ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵਾ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਮਿਲੇ। ਪਰ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਤੇਜ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਇੱਕ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣੇ, ਸਾਲ ਭਰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਭਾ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ ਤੇ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।