ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੇ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਮਾਰਨਾ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਗਾਇਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਮਾਨਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੈਵੇਦਯ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਭੋਜਨ, ਵਿਸਰਜਨ, ਦੂਧ ਜਾਂ ਮੂਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਬਾਰੇ, ਕਥਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਿਹੜਾ ਪਿਤਾ, ਕਿਹੜਾ ਪੁੱਤ, ਕਿਹੜਾ ਮਿੱਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨਵ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨਵ—even ਜੇ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਨਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ, ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਮੇਤ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਬੋਧ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਵਰਣ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨਵ ਸਦਾ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਵੀ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਨਿੰਦਾ, ਪਰਚਿਆ ਅਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ। ਕੌਣ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸੀ? ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੁੱਤ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਅਪਾਂਤਰਤਮਸ, ਸਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਨ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋਏ।" ਪੁੱਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਅਯੋਗ ਹੋ ਗਏ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਗੰਧਰਵ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਵਚ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਾਰਹ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਮਹਾ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ। ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਨੇਤਾ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਬਰਛਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਸਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਾਂ ਹੀ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਦਾਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਚਤਮ ਭਗਤ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮੰਗਿਆ। ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਹੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕੌਣ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁਭ?" "ਹੇ ਬੱਚੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਅਟਲ ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਭ ਸੁਭਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।" ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਲੱਖਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਮੇਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ—ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।