ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਚਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਟ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਣੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਧੀਚੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਤੀਰੰਦਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ; ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਰਤ ਜੋ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਿਆਵਤੀ, ਤੂੰ ਉਹ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਹਰਿ ਦਾ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਰਿਜਾ, ਤੂੰ ਹਰਿ ਦਾ ਵਿਰਲੇ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਕੀ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਮਰ ਹਾਂ, ਠੀਕ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੁੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਗਵਾਹ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਰਤ ਦੇ ਫਲ, ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਰਤ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ—ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ; ਸੌ ਜਾਂ ਲੱਖ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਠੀਕ ਪੁਜਾਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਭ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਵਿਧੀ-ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਘੜਾ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਗਲ-ਵਚਨਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਵੈਦਕ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ: ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਮਧੁਪਰਕ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਪਾਨ, ਕਪੂਰ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕਰਮ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜਾਏ ਜਾਣ; ਲੱਖ ਨਿਰੰਤਰ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ; ਅਤੇ ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਲੱਖ ਨਿਰੰਤਰ ਹਜ਼ਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਚੜਾਏ ਜਾਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਿਖਾਈ।