ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਇਛਾਵਾਂ, ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਬੇਝਿਝਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀ ਉਹ ਕਾਰਣ ਹੈ ਜੋ ਲਾਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਦ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸੰਪੱਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਹਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਦੁੱਖ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਮੋਲ ਰਸ ਦੀ ਹਾਣੀ ਹੈ। ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਗਏ ਹੋ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਰਾਹੀਂ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਔਰਤ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂ?" ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਬੀਜ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਲਈ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਬੀਜ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਅਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਵਾਂਗ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਜੀ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਵਤਸਰ, ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ, ਧਨ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ, ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਬ, ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਸਾਲ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਸ਼ੀ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ, ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਵਿਤਾ, ਧਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਭਗਤੀ, ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠ, ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਔਰਤ, ਗਊਆਂ ਵਿੱਚ ਘੀ, ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਏਰਾਵਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਤਰਰਥ, ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ, ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ, ਧੀਰਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ), ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ, ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਤਰੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਊਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਭੀ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਕੇਜ—ਇਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮਤਮ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਪਰਵਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਉਪਾਅ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ।