ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਸਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਈ? ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੜੀ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੀ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।” “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਰਦੇ ਵਰਗਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਤੂੰ ਸੰਤੋਖ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈਂ, ਹਰ ਬੀਜ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਜਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁਰਦੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੀਵਨ ਦੇ।” ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖਿਮਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਮ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮ-ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਿਰਵਾਸਨਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ... ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।” “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ... ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਉਸ ਦੇ ਖੋ ਜਾਣ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿਚ ਹਰ ਦਿਨ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਜਵਾਲਾ ਹਰੇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਸੁਖ ਦੇ ਰੁਕ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਦੁਖ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਦੁਖ ਜੀਵਨ ਰਸ ਦੇ ਖੋ ਜਾਣ ਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।” “ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪੁੰਨ, ਤਪ, ਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਹਿੱਸਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਔਰਤ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਵਰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਤ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਯ ਵਰਤਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਬੀਜ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਉਪਾਯਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਕੰਮ ਨਿਸਚਿਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਬੀਜ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵ੍ਰਤ ਲੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬੀਜ, ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਗੰਗਾ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਹਰੀ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਮਾਧਵ, ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਸੰਵਤਸਰ, ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਮਨ, ਧਨ ਵਿਚ ਰਤਨ, ਪਿਆਰੇ ਵਿਚ ਪਤੀ, ਫਲਾਂ ਵਿਚ ਅੰਬ, ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਸਾਲ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਕਾਸ਼ੀ, ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੇਦ, ਸਿਧਾਂ ਵਿਚ ਕਪਿਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ, ਮਨੋਹਰ ਕਵਿਤਾ, ਧਨ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ, ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਝੂਠ, ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ੁੱਧ ਔਰਤ – ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਵਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਬਾਤ, ਸੁਭਾਗ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਈ।