ਹਵਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਮਹਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਲੀਲਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੋਗੀ ਜੋੜ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਕਦੇ ਵੀ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੋੜ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੀਜ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਬੀਜ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ, ਸ਼ਕਰ (ਇੰਦਰ) ਰਾਜਾ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਹੁਤਾਸ਼ਨ (ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ), ਯਮ, ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ), ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!'" "ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜਦੇਵ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਰਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਪੂਰਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ।' ਪਵਨ (ਹਵਾ) ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੀਜ-ਸਰੂਪ।'" "ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਡਰ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਭੱਜ ਜਾਓ' ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਭੈ ਤੋਂ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਰਗਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਣ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੁਭਾਗਵਤੀ! ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੁੱਸ ਗਈ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਬੰਧ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਇੱਕ ਲਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਗਲ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸੰਤੋਖ ਹੈਂ, ਪੋਸ਼ਣ ਹੈਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਹਰ ਬੀਜ ਦੀ ਮੂਲ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਮਨ ਖਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ...