ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਥਾ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਥਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿੰਦਿਤ ਹੋਈ। ਪਰ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਿਹਾਰ ਲਈ ਪਲੰਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੁર્ગਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ—ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਕਥਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਛਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਸਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋਈ, ਤਦ ਯੋਗੀ ਸਥਿਰ ਰਹੇ, ਰੁਕੇ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਰੁਕਿਆ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?' ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੀਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।" ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਬੀਜ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਿਆ, ਤਦ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਦੇਵਤੇ—ਸ਼ਕ੍ਰ, ਰਾਜਾ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਹੁਤਾਸ਼ਨ, ਯਮ, ਭਾਸਕਰ, ਹੁਤਾਸ਼ਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਤੋੜਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ!" ਫਿਰ ਹਰੀ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਸ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।" ਪਵਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੀਜ-ਸਰੂਪ!" ਇਹ ਤਰੀਫਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਫਿਰ ਤਰੀਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹੇਸ਼ਾ ਉਠੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਭੱਜੋ' ਕਿਹਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।" ਦੇਵਤੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦੁργਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਣ।" ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।