ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਵੇ— ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ— ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਲੱਗ, ਜਾਂ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ— ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ— ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦੁਰਗਾ-ਸਤੁਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਛਿਆੱਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਦੁਰਗਾ-ਸਤੁਤੀ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਕਵਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਹਮੰਡ-ਮੋਹਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ।" ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਕਵਚ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਸੰਬੰਧੀ ਗਿਆਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹੀ ਕਵਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੰਦੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਓਮ ਦੁਰਗੇ"—ਮੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਨੂੰ ਦੁਰਗਾ ਸਦਾ ਰਖਿਆ ਦੇਵੇ। "ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ"—ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੁਰਗਾ ਸਦਾ ਰਖਿਆ ਦੇਵੇ। "ਓਮ ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ"—ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਦੁਰਗਾ ਸਦਾ ਰਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਕਵਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਅੰਜਨ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਕਰਕੇ— ਪੁਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦੇ— ਇਸ ਕਵਚ ਦਾ ਪਾਠ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਵੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਰਖਿਆ-ਮੰਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ— ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋਏ। ਦਹਿ-ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੋਜਨ-ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਅੰਜਨ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਰਤਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਠ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੜੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅੰਸ਼, ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸੰਵਾਦ, ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, ਸਤਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਬ੍ਰਹਮੰਡ-ਮੋਹਨ ਕਵਚ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸ਼੍ਰੀ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਾਰਾਯਣ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ, ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ— ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਗਣੇਸ਼ ਸੰਬੰਧੀ ਅੰਸ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ। ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ? ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੀ ਸੀ? ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।