ਇਹ ਕਥਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਦਾਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪਰਦਾਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਨਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪਰਨਾਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਸ ਪਰਦਾਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਨਾਨੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਹੁਟੀ ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਵਾਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੋਟਾ ਭਰਾ-ਇੱਕ-ਕਿਸਮ ਦਾ ਸੁਰਾ, ਪਤੀ ਦਾ ਭਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਨੰਦ ਪਤੀ ਦੀ ਭੈਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ, ਵਰ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ। ਪਤਨੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾਸ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਸੁਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਬੀ ਦਾ ਪਤੀ ਅਤੇ ਭਰਾ, ਸਸੁਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਭੈਣ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ, ਕੁਆਰੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਸੱਸ-ਸੁਰੇਲੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੋਤਾ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਪੋਤਾ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ। ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਸੁਰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਭਰਾ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੁੱਖ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਤਰਤਾ ਗਿਆਨ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨੋ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚੌਥਾ ਰਿਸ਼ਤਾ "ਨਾਮ-ਸੰਬੰਧ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਦੂਜੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਛੱਡਣੇ ਔਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਹ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹਨ?" ਸੁਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਖ ਵਰ੍ਹੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸਪਰਸ਼ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਨੋਜਾਤ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵਜਰ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਲਿਆਣਮਿਤ੍ਰਾ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਗہرਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।