ਪੁੱਤਰ, ਜਿਹੇ ਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੂਆਂ ਅਤੇ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ-ਛਿਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਨਿਰਗੁਣ ਅਤੇ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਤਕਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ’—ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ—ਦਾ ਜਪ ਕਰੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਉਸ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਸੰਵਾਦ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ, ਦੁৰ্গਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ ਸੁਰਥ, ਸਮਾਧਿ ਅਤੇ ਮੇਧਸ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਤ੍ਰਿਆਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।” ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਧਰਮੀ ਨੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਨੇ ਛੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਪਰਮ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਹੈ। ਉਹ ਦੁৰ্গਾ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੱਥਾ ਚਿੱਤਕਰਣ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਗੋਲਾ ਮੋਹਕ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਭੂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮੋਤੀ ਦੀ ਨਤ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਇੱਕ ਹੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਗਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਕੰਗਣਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪਾਸੀ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਨਖ ਸੁੰਦਰ ਲਾਲ ਲੱਕ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਦੋਣੇ ਸtan ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨੋਹਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਯੋਗ-ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਪਤਝੜੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਜਲ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।