ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਬਸ਼ੂਰਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਦਾ ਚਰਚਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ pavittar ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਯ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ। ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰੁਮੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਤੇ ਵਿੱਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ। ਡਰੁਮੀ ਨੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਸੰਤੋਖ ਜੀਵਨ ਜੀਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਇੱਕ ਅੜਚਣ-ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਪਾਇਆ। ਇਥੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਯ ਅਤੇ ਮੇਧਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੋਂ ਸੀ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਆਖ਼ਰ, ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥਾ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੈਸ਼ਯ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਮੇਧਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਏ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਯ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਜਾਤ ਤੇ ਨਾਮ ਦੱਸ ਕੇ ਸੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ। ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਜ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੰਦਿਨ ਵੱਲੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਇਸ ਵੈਸ਼ਯ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਮਾਧੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਯ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਤਦ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮੇਧਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਇਸ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਇਆਵਾਨ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ। ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਨੇਕਾਂ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਭਗਤ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਮੰਤਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਤ੍ਰਿਕ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਂ ਨਾਵਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਲਈ ਕਰਮ-ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥਾ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਯ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਮੇਧਸ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।