ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਵਲੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਐਸੀ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਲਾਜ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਸੰਤਾਨ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੇਦਰਦੀ ਅਤੇ ਦੁਸਟ ਮਨ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਤਦ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।” ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਉਜਲਾ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ, ਢਿੱਲ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ। ਫਿਰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੱਖਾਂ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਉਸਨੇ ਲੱਖ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਦਿਤੇ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਦਾਨ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਪੀਦਾ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਅੜਚਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਮੇਧਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?” ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਆਖਿਰਕਾਰ, ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਨੰਦਿਨ ਵਲੋਂ ਇਕੱਲਾ ਅਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਧਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਤਪੋਧੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜੇ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਜਾਤ ਤੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ। ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਜ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਨੰਦਿਨ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂ? ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਵੈਸ਼, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਮਾਧੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਕਰਮ, ਭਾਗ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।