ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਅਕ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਜੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਉਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਧੀਆ ਹਨ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਗੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਟ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆ ਜਾਵਣ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਾਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਡਰ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿ्णੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਦਾਸ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਤਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਕਰਤਾ ਖੁਦ ਮੰਗਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖੀਏ?" ਸਨਾਤਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਗੁਰੂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ?" ਸਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਰਮ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਝਦੀ।" ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਗੁਰੂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਤਾਰਾ, ਮੇਰੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਫੜ ਲਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਦੀ ਕਰਤੂਤ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤਾਰਾ, ਲਾਜ ਛੱਡ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਯਾ ਦੇ ਅਤੇ ਦੁਸਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।