ਸੁਣੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੱਪਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਖੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ ਸੱਤਰ ਤਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਭਟ, ਬੜੇ ਹੀ ਭੈੰਕਰ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੇ ਫਣਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਾਲਾਗਿਨਿਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਉਹੀ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭਾ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈ, ਤੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਬਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਿਸ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਤੇ ਮਧੁਕੈਟਭਾ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਸਭ ਦਾ ਅੰਤਹਕਰਨ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨ ਸ਼ੰਭੂ, ਨ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ—ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਹੀਂ।” “ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਟ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਅੰਸ਼। ਆਓ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵਣ। ਉਸ ਭਗਵਾਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨ ਕੋਈ ਦੁੱਖ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਪਾਈ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਮੇਰੇ ਚਰਨ ਛੂਹ। ਤੂੰ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਭਿਖਾਰੀ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਦਾਨ ਕਰ।” ਫਿਰ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਆਪ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?” ਸਨਾਤਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।” ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਗੁਰੂ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ੁਕਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ?” ਸਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਧਰਮ ਦੀ ਜੋਤ ਕਦੇ ਵੀ ਕੂੜ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।” ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਚਿਰਕਾਲ ਬਣੀ ਰਹੇ।” ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕਰ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੁਰੂ ਹੀ ਧਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਆਧੀਨ ਹਾਂ।” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਵਭਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਤਾਰਾ, ਮੇਰੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ।