ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ: ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ—ਸਭ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਹਰਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸੱਚੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਰਵ-ਆਧਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਭਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿਆਨੁ, ਜੋ ਪਰਮ ਕਾਮਧੇਨੂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਘਾਸ ਦੇ ਤਿਨਕੇ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਲ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਅ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਹਰਿ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਮੁੱਖ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਭਗਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਥਣ ਦੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਜਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਵੀ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਧਰਮ, ਅਨੰਤ, ਕਸ਼ਯਪ, ਕਪਿਲ, ਕੁਮਾਰ, ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਕਰਤੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਵਾਯੂ, ਸੂਰਜ, ਗਰੁੜ, ਦੱਖ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ—ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰੂਪ ਹਨ—ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਬੀਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਾਰਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਹਿਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਹੈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਲਈ ਬੇਇੱਜਤੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚਲਾ ਜਾ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਧਰਮ, ਅਨੰਤ, ਨਰ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਿਆ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਪੱਖ ਨੂੰ ਭੇਜੋ। ਸਿਰਫ਼ ਟਕਰਾਅ ਨਾਲ ਕੰਮ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਥੋਂ ਅੰਤਧਿਆਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਰਦ, ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਹੇ ਬੱਚਿਓ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਰਾ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ, ਆਖਰਕਾਰ ਪਰਮ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਮੋੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।