ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਆਪਣੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਣਾਈ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਣਾਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ?" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੇ ਕੁਸ਼ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਬੜੇ ਹੀ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਰਾ! ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਲਜਜਤ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਕੀ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਘੱਟ ਪਈ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਆ ਗਈ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਅਤਿਥੀ ਰੁੱਸ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ? ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਤੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਨੌਕਰ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਭੜਕ ਗਏ ਹਨ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਦੁਸਟ? ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਵੈਰ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਦੁਸਟ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਓਛੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਪਾਪੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੜੇ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਬੋਲ-ਚਾਲ, ਬੁੱਧੀ, ਸੁਭਾਉ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦਾ ਭਾਗ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਭਾਗ ਦਾ ਫਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਇਸਨੂੰ ਜੀਵ ਦੇ ਸੁਭਾਉ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕਰਮ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਵੀ ਅਖੀਰਕਾਰ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਹੀ ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।" "ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਾਜ, ਵਡਿਆਈ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਮਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹਨ। ਨਾਰਦ! ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਾਂ ਅਧਰਮੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਚੱਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਗੈਰ-ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਦਾ ਗੰਢ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ! ਜਿਸਦਾ ਗੁਰੂ ਉੱਚਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹੋਵੇ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਸ਼੍ਰੱਧਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਇਆ।