ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿੱਲੀ, ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਭੈਂਸ, ਸੋ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮੱਛੀ, ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੇਕੜਾ ਬਣਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਜਹਾਜ਼ੀ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਾਂ ਸੁਨਾਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਚੰਦ ਜਾਂ ਧਰਮਵਤੀ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਚਨ ਕਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਧਰਮਵਤੀ ਸਤਰੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।" ਸ਼ਿਸ਼ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਜਦ ਪਤਾਚਲਾ ਮਿਲੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਚੰਦ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਮਵਤੀ ਪਤਨੀ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਤਵਤੀ ਪਤਨੀ ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਸਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਘਰ ਧਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਪਰ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਗ ਘਰ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਹੀ ਅਸਲ ਘਰ ਹਨ। ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੱਗ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਰਹੀਣ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਬਿਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਆਤਮਾ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਬਿਨਾ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਨਾਰ ਬਿਨਾ ਸੋਨਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਸਥ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਜੜ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਘਰ ਦੀ ਜੜ ਵੀ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਸੁਖ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਰਥੀ ਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਘਰ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਰੀ ਰਤਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨੀਚ ਕੁਲ ਤੋਂ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਕਮਲ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਚਾਰਯਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਬੁਧਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਗਾਇਆ। ਉਸ ਆਚਾਰਯਾ ਦਾ ਮਰੁਤਵਤ ਨੇ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਹੇਂਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਚੰਦਰਾ ਤਾਰਾ ਸਮੇਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮਾਪੀ ਅਨੁਸਾਰ—" "ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਉਹ ਦੂਤ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।