ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਨੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਆਪਣੀ ਗੰਭੀਰ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਪਾਪਕਰਮਾਂ ਲਈ ਤਤਪਰ ਅਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸੱਚਾਈ ਹੀ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਵੀ ਫਲ ਸੱਚ ਹੈ। ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਵੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਲਚਲਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਏ ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਖੋਦੇ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਵਧਾਵੇ ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਰ-ਇਸਤਰੀ, ਡਰਪੋਕ ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਤੋਂ ਨ੍ਹਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿੰਡ-ਧਰਮ (ਕਾਮਕ੍ਰਿਆ) ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦਰਪਾਪ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਨੀਤਾਂ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਚੰਦਰਪਾਪ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਥੂਕ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ-ਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਦਰਕਿਲਬਿਸ਼ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਮਗਰੋਂ ਚੰਡਾਲਣ ਦੀ ਜੂਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮਾਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਘਿਉ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਵਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਭੀ ਚੰਦਰਪਾਪ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵੇਚੇ, ਝੂਠਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ, ਬਲਦ ਹਾਕਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਸ਼ਵੱਥ (ਪੀਪਲ) ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੱਢੇ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਤਪਦੇ ਰੇਤ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੋਂ ਵੀ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਚੰਡਾਲਣ ਦੀ ਜੂਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਗਧਾ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸੂਰ, ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਜੂੰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮਾਸ ਜਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦਰਪਾਪ ਅਤੇ ਤੀਖਣ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਵੈਦ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ, ਉਹ ਚੰਦਰਪਾਪ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਤੀਖਣ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਛੀਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਾਖ, ਮਾਸ, ਰਸ, ਤਿਲ ਜਾਂ ਨਮਕ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੰਭ-ਗੜ੍ਹਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਚੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਦਰਪਾਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਰਕ ਵਰਨਨ ਕਰਕੇ, ਸੱਚ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।