ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮੱਤਿ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਪੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਕਸ਼ਟ ਆਵੇਗਾ।" ਤਾਰਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸਪੰਦਕ, ਸੁਰਾਵਣ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਭਦ੍ਰਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਖਟ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਨੇ ਹਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਹਰ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮੰਡਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਕ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਆਇਆ। ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਨੀਚ ਅਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਾਜ-ਯਜਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹੈ।" ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, "ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵੀ ਬਿਆਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਮੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਿੱਤ ਹੈ। ਹਿੰਸਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨੇ ਸਦਾ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਇਸ ਪਾਪ ਦਾ ਸਜ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ, ਸੁਭਾਗੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਗਰੀਬ, ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ, ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਖਿਆ, "ਸਚਾਈ ਹੀ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਸਚਾਈ ਹੀ ਸਚ-ਬੋਲਣ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸਚ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਦੂਜੀ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਬੁਰਾ-ਬੋਲ ਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਅਸ਼ੀਲ ਜਾਂ ਬਦਸਲੂਕ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਇਹ ਸਭ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਮ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਮਝਾਈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਛੱਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।