ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮਾਲਾਵਤੀ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਾਧਵੀ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਉਸਨੇ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਫੁੱਲ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪਾਰੀਜਾਤ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਤ ਨੇ ਯੂਥਿਕਾ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਦੀਵੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਊਰਜਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਰਥਵਾਨ ਹੋ ਗਈ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਰਾਧਾ ਹੋ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਚੰਦ੍ਰਵਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਤਿਆ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਰਵਤ ਤੇ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਪਦਮਵਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਣੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ। ਸਾਰੇ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਹੋ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਲਾ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਸ਼ਚੀ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹੋ।" "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਪਅੰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਗਨ ਹਟਾ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਰਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਭਗਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੱਤ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਕਾਰਤਿਕੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਤ ਦੁਰਗਾ ਬਣ ਗਈ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਰਧਾਂਗੀਨੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਗਤ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਸੁਖ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਗਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ਼ਟ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਝੂਠ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।" ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਗਤ ਜਾਂ ਰਾਧਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਝੂਠ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਬੋਲ ਸੱਚ ਹਨ; ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਵੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋ, ਤੇ ਭਾਰਤੀ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਤੁਲਸੀ ਹੋ, ਜੋ ਪੂਣ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲਾਭ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਉੱਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।