ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ (ਕਲਾ-ਕੌਸ਼ਲ) ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਤਪਸਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਚਿੱਤ ਇੱਥੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸੋਚ। ਮੈਂ ਆਪ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗਵਾਲਣ ਵਾਂਗ ਬੋਲੀ, "ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਇਹ ਭਾਰਤ ਕਰਮ ਭੂਮੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਸੇਜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗਰਭ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਿਗਰਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਟੋਕਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਥਾਪਿਆ। ਸੋਨਾਰ ਨੇ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸੋਨਾ ਚੁਰਾਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਪਿਆ। ਧਾਗਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਵਪਾਰੀ, ਸੋਨਾਰ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦ੍ਰਣ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੰਤਾਨ ਹੋਇਆ। ਹਵੈਲੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਕੁੰਭਾਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਟੋਕਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਰੰਤ ਸੰਤਾਨ ਹੋਈ। ਛਤ੍ਰੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਤੀਵਰਾ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਤੇਲਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ, ਸੰਤਾਨ ਹੋਈ। ਲੇਟਾ ਨੇ ਤੀਵਰਾ ਦੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਪਰ-ਪੁਰਸ਼ ਗਮਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤੀਵਰਾ ਨੇ ਚੰਡਾਲਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੰਤਾਨ ਜਣਿਆ। ਮਾਸ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਿੱਚ, ਤੀਵਰਾ ਨੇ ਕੋਞਚਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਚੰਡਾਲਣ ਦੀ ਧੀ ਵਿੱਚ, ਲੇਟਾ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਸੰਤਾਨ ਹੋਈ। ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੀ ਧੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਡਾਲਾ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਆਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਹੋਈ। ਵੈਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਤੀਵਰਾ ਦੀ ਧੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਣਡੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ, ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।