ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਰਾਖੀ ਚਰਮ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਤਾਈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ," ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋਏ। ਸੁਯਜ੍ਞਾ, ਰਾਜਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਤਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ। ਗੋਲੋਕ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਗਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਗੋਲੋਕ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਅਨੋਖੀਆਂ, ਵਿਲੱਖਣ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਊਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਵੀ ਪੰਜ ਸੌ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਖ਼ੁਦਰਾ, ਵਿਰਾਟ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਕੰਦਾ, ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਦੇਖਿਆ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੋਹਕਤਾ ਨਾਲ, ਜਵੇਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਨੌਜਵਾਨ ਗਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਹਿਰਾ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਧੁਰ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ। ਉਹ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਸਤਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬਾਰਾਂ ਗਵਾਲਾ ਸਾਥੀ, ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂਛੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਧੁਨ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਪੱਤਿਆਂ, ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਆਜ਼ਾਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਡਰ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਧਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਗਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲਓ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਾਧਵ ਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕਾਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਉੱਤੇ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਹਾਣੀ, ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਹੀ ਗਈ। ਰਾਧਾ ਨਾਰਾਏਣੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਵੀ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।