ਜੋ ਚੀਜ਼ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਦਯਾਲੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਪੀਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਪਾਪ ਅਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀ ਲਿਆ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਉਸ ਦਾ ਸ্তুਤਿ ਭਜਨ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਤਾਬੀਜ਼ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੁਰੰਤ ਚਲੇ ਜਾ," ਅਤੇ ਆਪ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋਦੇ ਰਹੇ। ਸੁਯਜ੍ਯ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਧਾਮ ਜਾ ਕੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਮ-ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰਮ-ਦੇਵੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੋਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਸੁੰਦਰ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਗੋਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਗੋਪ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਨੋਖੀਆਂ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਥਾਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਗੋਲੋਕ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਵੀ ਪੰਜ ਸੌ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖੇਤਰ ਵਾਂਗ ਅਤਿਅੰਤ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਅਤੇ ਅਤਿ-ਦੁਲਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਧਰਮ, ਖੁਦਰ, ਵਿਰਾਟ, ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਕੰਦ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਵਾ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਉੱਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ, ਸੁੰਦਰ ਮੁੰਡਾ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਗਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਮਿੱਠੀ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਮੋਹਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਥਿਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਗਵਾਲ-ਮਿੱਤਰ, ਸਫੈਦ ਯਕ-ਪੁਛੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ ਹਨ। ਉਹ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਵੈਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀਆਂ, ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਸਦਾ ਤુલਸੀ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਵੈਤੰਤਰ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ।