ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਤ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੁਯਜ్ఞ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਵ ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਵਿਘਟਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੜ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ? ਸੁਤਪਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਵਿਘਟਨ ਵਿੱਚ, ਅਨੇਕਾਂ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਸ਼ੰਭੂ, ਸਤ੍ਵ ਅਤੇ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੂਜਯ ਗੁਰੂ, ਸ਼ਿਵ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਰਾਯਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਖੁਦ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਪੁਰਸ਼ ਹਨ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਗੁਣ-ਸਹਿਤ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੰਗਾਰੀ ਅੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲੀਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਤਨ, ਰਾਜਾ, ਪਲਕ ਝਪਕਦੇ ਹੀ ਅਨੇਕ ਵਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ। ਰਾਧਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰੋਈ। ਉਸ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਮਹਾਂ ਵਿਰਾਟ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਸੁਯਜ्ञ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਲਈ, ਵਰਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਧਰਮ-ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਪਤ्थਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਜਨਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਜੋ ਕੋੜ ਦਾ ਰੋਗੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ। ਸੁਤਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਜੋ ਦਯਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੋਗੇ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਜਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਯਾਲੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਤ ਉਹ ਫਲ ਬਿਨਾ ਵਿਲੰਬ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਓ। ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਮੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਧਰਮ-ਸਥਾਨ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ। ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਿਆ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਥਾ, ਭਗਤੀ, ਦਯਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਹਾਨਤਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।