ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪ ਤੇ ਚਤੁਰਯੁਗਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਤੁਰਯੁਗਾ — ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ — ਮਨੁੱਖੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਤਾਬਕ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੱਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦਵਾਪਰ ਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਸਮਝਾਈ। ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਿਥੀਆਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚਤੁਰਯੁਗਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਕ੍ਰਵਾਤੀ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਸੱਠ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਚੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਂਤੀ (25,065) ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਮਨੂਆਂ — ਜੋ ਧਰਮਕ ਰਾਜੇ ਹਨ — ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਮਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ। ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰੇ। ਚਾਰ ਲੱਖ ਗੋਮੇਧ ਯਜਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਰਨਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਸੀ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਸ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ। ਲੱਖਾਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ, ਲੱਖ ਪਲਕੀਨ, ਤੇ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਮਹਕਦੇ। ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੋਫੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਲੀਆਂ, ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ। ਸਵਾਯੰਭੂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ — ਜੋ ਵਿਰਲਾ ਹੈ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ, ਉਹ ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਾਮ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਧਰਮਕ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਤੀਜਾ ਤੇ ਚੌਥਾ ਮਨੂ, ਦੋਵੇਂ ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੇ ਉੱਤਮ ਤਪਸਵੀ ਸਨ। ਪੰਜਵਾਂ ਮਨੂ ਰੈਵਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਰਮਕ ਮਨੂ ਸੀ। ਸੱਤਵਾਂ ਮਨੂ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਦੇਵ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ। ਨੌਵਾਂ ਮਨੂ ਦੱਖ ਸਾਵਰਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਮ ਸਾਵਰਨੀ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਵਾਂ ਮਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਵਰਨੀ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪੰਡਤ ਹੈ। ਚੌਦਵਾਂ ਮਨੂ, ਚੰਦਰ ਸਾਵਰਨੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ 'ਕਾਲ ਦੀ ਰਾਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਸੱਤ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਮਾਰਕੰਦੇਯਾ, ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਮੂੰਹ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉਭਰਿਆ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚੀ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੂ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਸੜ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਰ੍ਹਾ, ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ 'ਭ੍ਰਮ ਦੀ ਰਾਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ — ਇਹ ਸਭ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਰਕੰਦੇਯਾ, ਲੋਮਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪੇਚਕਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।