ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਗੋਲੋਕ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਲੋਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਖੰਭਾਂ ਅਤੇ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਮਹਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸੌਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਧੋਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੋਲੋਕ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦਾ ਅੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵੀ ਉਨੀ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਸ ਮੰਡਲ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਅੱਧ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨੋਹਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਸ ਰਚਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਸਦਾ ਰਾਧਿਕਾ ਜੀ, ਜੋ ਰਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹਨ, ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨ ਛਤ੍ਰ ਹੈ। ਗੋਪੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੀਪਾ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਪ੍ਰਥਾ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਛੇ ਕਮਲ ਪੰਖੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਕਟੋਰਾ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇਕ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਛੇਦ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਹਨ। ਦੋ ਡੰਡਿਆਂ ਦਾ ਮਾਪ ਇੱਕ ਮੁਹੂਰਤ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਯਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦੋ ਪੱਖਾਂ ਦਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰ੍ਹਾ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰੀਆਂ ਦਿਸਾ ਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਨੂੰ ਰਾਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਾ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਧਿਆ-ਸੰਧਿਆੰਸ਼ ਹਨ। ਚਤੁਰਯੁਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਮਨੁੱਖੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਹ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੀ ਮਾਪ ਵੀ ਅੰਕ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਨਿਧਾਰਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਤਿਥੀਆਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚੱਕਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਤੁਰਯੁਗ ਵੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਠੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪঁਚੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਂਸਠ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਮਨੂਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਮਨੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਸੀ। ਸ੍ਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਮਨ, ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਚਾਰ ਲੱਖ ਗੋਮੇਧ ਯਜਨਾ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਅਸ਼ਚਰਜਕਾਰੀ ਕੰਮ ਸੀ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਲੱਖ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨ ਅਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਦਰਾਂ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਕ ਲੱਖ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ, ਇਕ ਲੱਖ ਪਲੰਗੂ, ਤੇ ਤੀਹ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਾਟ, ਨਫੀਸ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਮਨੂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਲਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।