ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਬੋਲੇ, “ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ—ਜੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ, ਜੋ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖ ਦੇ ਮਾਮਿਆਂ, ਦੈਤੀਆਂ, ਨੂੰ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਰੂਪਾ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਜੋ ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਯਾ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਜ-ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਲਕੀਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਦਿਵਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਪਤੀ, ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ, ਰਾਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਮ੍ਰਦੁ ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਰਚਨਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਹਨ। ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤਕ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਇਕ ਅੰਡੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਭੀ-ਕਮਲ 'ਤੇ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ-ਪਟ ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸਵੈ-ਪ੍ਰਭੂ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ-ਕੂਹਾਂ ਵਿਚ ਆਮ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੂਲ-ਪਦਾਰਥਿਕ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਤੇ ਚਿੰਤਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ—ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਰਾਜ-ਸਵਰੂਪ, ਹਰ ਬੀਜ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪਦਾਰਥਿਕ ਤੱਤ ਵੀ ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਅਤਿ-ਦੁਲਭ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸੁਯਜ्ञ ਨੂੰ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼' ਨਾਮਕ ਤਿਰਪਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਹਰਾ ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਵਾਤਚੀਤ, ਨਾਰਦ-ਨਾਰਾਯਣ ਸੰਵਾਦ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਖੰਡ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਯੁਗ ਹਨ? ਉਹ ਛੋਟਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਯੁਗ ਹਨ? ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ, ਜੋ ਪਦਾਰਥਿਕ ਤੇ ਪਦਾਰਥ-ਪਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਰਮ ਆਯੁ ਕਿੰਨੀ ਹੈ? ਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ?