ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਝੂਠਾ ਗਵਾਹ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘਾਤੀ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ’ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਗਾਈਆਂ ਜਾਂ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅਚਾਰਿਆਚਾਰ ਗੁਰੂ ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸੰਯਮਤ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਅਨਾਜ ਤੇ ਜੌ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੌ ਦਿਵ੍ਯ ਗਾਈਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਰੋਖ ਹੱਤਿਆ ਕਰਵਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਧਾ ਪਾਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਹਾ-ਪਾਪੀ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਕ੍ਰਿਤਘ੍ਣ—ਅਹਿਸਾਨਫਰਾਮੋਸ਼—ਕਿੰਨੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ?" ਰਿਸ਼੍ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਰ ਪਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ, ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤੇ, ਚਾਹਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ—ਅਕ੍ਰਿਤਘ੍ਣ—ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਪਾਪੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਯਜ੍ਞ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਕਾਤ੍ਯਾਯਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਕ੍ਰਿਤਘ੍ਣ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੀਧ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਤਪਤ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮੰਡਕ (ਮੇਡਕ) ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੇਕੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਨਾਤਨ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਣੁ ਭੋਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਵਿਣੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਜਾਂ ਰਾਮ ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤਦ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਗੁਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੀਧ ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਲਦ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਤ ਜਨਮ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ-ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੋਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮੰਡਕ ਬਣ ਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਯਜ੍ਞ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਖਾਏ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਚੁੱਕਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕਹੱਤਰ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਅਸੀਪਤ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਧਾ ਅਤੇ ਚੂਹਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।" ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਕ੍ਰਿਤਘ੍ਣ (ਅਹਿਸਾਨਫਰਾਮੋਸ਼) ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪਾਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂ ਪਿਆਸੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਹੇਠ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਪ, ਉਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੇ ਉਪਾਏ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਏ।