ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਚਿੰਤਤ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਦਰਪਣ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਮੰਗਲਮਈ ਘੜਿਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਥ 'ਚ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਗੁਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਧਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸੀ ਪਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਬੈਠੀ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਦਿਲ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਵਿਰਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਇਕ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਵਿਰਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਵਿਰਜਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚਲ, ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਾ; ਇੱਥੋਂ ਤੁਰ ਜਾ।” ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਗੋਪੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਂ।” ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਜੂ ਵਗ ਪਏ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਤੁਰਨ ਲਈ। ਰਾਧਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੈਤ, ਹੁਣ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ। ਰਾਧਾ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਵਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿਚ ਗੋਕੁਲ ਆ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ, ਕਲਾਵਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਛਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਚੌਦਵਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਕਮਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਝੂਠਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਯਣਾ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਨ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਪਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਰਾਧਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਨੰਦਗੋਕੁਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਰੂਪ ਰਾਧਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਵੇਖੇ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਵਿੱਤਰ ਵਨ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੁ ਅਤੇ ਨੰਦ ਵੀ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਛਾਇਆ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਅਤੇ ਤਿੰਤੀਹ ਸੌ ਸਠ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਨੰਦ ਹਨ; ਯਸ਼ੋਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧਰਾ ਹੈ। ਵਸੁਦੇਵ ਕਸ਼੍ਯਪ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ, ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਹੈ।