ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਦੀਵੇ ਜਲਾ ਕੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ, ਸਤੁਤੀ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। "ਓਮ ਸੁਰਭਯੈ ਨਮਹ" — ਇਹ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧਿਤ ਧਿਆਨ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਜਾ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਹੈ। ਸੁਰਭੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਟਕੇ ਉੱਤੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਟਿਕੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ — ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਦੀਵਾ ਜਲਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਸਰੂਪ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਪਦਮਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਕਲਪ ਵਰਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਸਰੂਪ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ।" ਉਥੇ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੁਰਭੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਘਿਉ, ਫਿਰ ਯਜਨਾ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸਦਾ ਕਦੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਸੁਰਭੀ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ, ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਵਰਣ" ਨਾਮਕ ਸਤਚਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਏਣੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ। ਮੈਂ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣਾਂ।" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਏਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਅਧੀਸ਼ ਹਨ, ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ।" ਇਹ ਰਸ ਮਹੋਤਸਵ ਦੀ ਕਥਾ, ਰਸ ਮੰਡਲ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪਾਂਚਰਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਜੋਗੀਆਂ ਲਈ ਜੋਗ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਸਿੱਧਿਆਂ ਲਈ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨਮੋਹਣ ਤੰਤ੍ਰ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਧਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਹੈ।" "ਅਗਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਦੌਰਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ, ਧਿਆਨ, ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਆਵਸ਼ਕ ਕ੍ਰਮ — ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੌਰਾਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ?" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪੰਜ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸੁੱਕੀ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।