ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਚਾਹ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨਿਰਲੇਪ ਥਾਂ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਭੁਜਾ ਤੋਂ, ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਦੇ ਹਨ। ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੁਹਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪ ਉਹ ਗਰਮ, ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਖੇਡ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੋਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਰਾਧਾ ਜੀ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਵਿਹਾਰ-ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਉਥੇ ਉਪਜ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤੇ ਵੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ! ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਧਿਆਨ, ਸਤੁਤੀ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। “ਓਮ ਸੁਰਭਯੈ ਨਮ:” - ਇਹ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਨਿਯਮਤ ਧਿਆਨ ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਸੁਰਭੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਘੜੇ ਉੱਤੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਕਿਸੇ ਥੰਮ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ - ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਯੁਗ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ-ਸਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ, ਪਦਮਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੂਪ ਹੋ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੈਭਵ, ਧਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯਸ਼ੋਦਾ ਰੂਪ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਹੋ।” ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਘਿਉ, ਫਿਰ ਯਜਨਾ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪੁੰਨਵਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁੱਤਰ! ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, “ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ” ਦਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਚੈਪਟਰ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਖੰਡ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ। ਮੈਂ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਿਵ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ। ਰਾਸ ਮਹੋਤਸਵ ਦੀ ਕਥਾ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦਾ ਵਰਣਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਮੁਸਕਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ, ਡਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਰ ਜੀਵਨ-ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਮਨਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਹਾਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਉੱਦੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।