ਤੂੰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ, ਭੈਣ, ਤੇ ਮਾਫੀ ਦਾ ਰੂਪ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਨਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਜਿਸਨੂੰ ਮਨਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਵਿਖ্যাত, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗਿਆਨੀ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ "ਮਨ ਦੀ ਦੇਵੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਵਾਸਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਜੋ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪੂਣ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ, ਜੇ ਵਿਸ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਪੂਰਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਲੇਟਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਸਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਭੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।" ਮੈਂ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁੰਨ ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨ-ਭੰਡੇ ਵਿੱਚ ਦੁਧ ਦੋਹਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਗਰਮ, ਮਿੱਠਾ ਦੁਧ ਪੀ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੀਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਝੀਲ ਰਾਧਾ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਖੇਡ-ਝੀਲ ਬਣ ਗਈ। ਅਚਾਨਕ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤੇ ਵੀ, ਅਣਗਿਣਤ, ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਧਿਆਨ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮੂਲ-ਮੰਤਰ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰੀਤਾਂ ਹਨ—ਉਹ "ਓਮ ਸੁਰਭੀ ਨਮਹ" ਇਹ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਧਿਆਨ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਟਕਾ ਉੱਤੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੱਥੇ ਤੇ, ਪੱਕੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ—ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ...