ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ, ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਭੀ ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮੰਤ੍ਰ 'ਓਮ ਹ੍ਰੀਮ ਸ਼੍ਰੀਮ ਮਨਸਾ ਸੁਵਾਹਾ' ਜਾਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮ ਉੱਚੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਕਥਾ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸਰਬੋਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। "ਤੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਸਤਵਗੁਣੀ ਹੈਂ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ; ਹੇ ਗੁਣਵਾਨੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਾਤਾ ਆਦਿਤੀ ਵਾਂਗ ਮਾਂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭੈਣ, ਅਤੇ ਮਾਝੀ ਮਾਫੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਨਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਮਨਸਾ ਨਾਮਕ ਪੰਜਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰ, ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ 'ਮਨ ਦੀ ਦੇਵੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦਾ ਸੋ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਹਿਚਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਨਾਨ ਉਪਰੰਤ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਲੌਟ ਗਈ। ਜਿਸਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੀ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਪੁੰਨ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਸਿਧ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਵਰਣਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਭੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" "ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ, ਖੇਡ-ਚਾਹ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬੱਛੜੇ ਸਮੇਤ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦੁੱਧ ਰਤਨ-ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਹਿਆ। ਗੌਲਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੇ ਆਪ ਉਹ ਗਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੀਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਝੀਲ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਗੌਲਣਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਝੀਲ ਬਣ ਗਈ। ਅਚਾਨਕ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰੇ ਵੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲਏ।